Deze poster maakt reclame voor Orange Bitter van stokerij Notermans uit Hasselt. Ze toont een herbergierster in folkloredracht die oranjebitter uit een aardewerken kruik schenkt aan een sportief gekleed, bourgeois echtpaar met een fiets. De lithografie is van August Bénard uit Luik. Het Franse onderschrift raadt aan "imitaties te vermijden". Koninginnedag is vrijwel de enige dag van het jaar dat Nederlanders zich tegoed doen aan Oranjebitter. Het drinken van het goedje geeft een feestelijke toets aan hoogtijdagen met een "oranje" tintje. De naam doet het product echter geen eer aan. Door de grote hoeveelheid suiker smaakt de drank niet echt bitter. Eigenlijk is het een likeur. De naam valt wel enigszins te verklaren door de populairteit van bitterlikeuren aan het eind van de 19de eeuw, oorspronkelijk uit pure noodzaak. Scheepsartsen vermengden medicijnen tegen scheurbuik, die vaak bitter waren, met jenever en suiker. De Spanjaarden introduceerden een Europese citrusboom, de laraha, in de Caraïben, waarvan sommige eilanden later Nederlandse kolonies werden. De smaak van de gedroogde schillen werden aangenaam bevonden als basisingrediënt voor de oranjebitter. Oranjelikeur is na 1620 ontwikkeld ter ere van verschillende door Frederik Hendrik gewonnen veldslagen. Tot circa 1800 was de drank vrij onbekend. Na het aantreden van de eerste Oranje Koning Willem I in 1814, werd het product vernieuwd op de markt gebracht, zonder suiker. Vandaar de connectie met het koningshuis en de naam Oranjebitter. Later was men minder gecharmeerd door de bittere smaak en voegden de meeste producenten weer wat suiker toe, bijvoorbeeld bij herlancering naar aanleiding van de kroning van Wilhelmina in 1898.